تولستوی و مبل بنفش

کتاب تولستوی و مبل بنفش به چه کسانی پیشنهاد می شود؟

این کتاب که در دسته کتاب های روانشناسی قرار می گیرد، مناسب کسانی است که به دنبال آرامش و الهام از قدرت کتابخوانی هستند. کتاب تولستوی و مبل بنفش، تلفیقی از زندگینامه و روانشناسی است.

بخشی از متن تولستوی و مبل بنفش:

آن لحظه ای که کنار بستر مرگ خواهرم ایستادم، صدای گریه پدرم را شنیدم و دستان مادرم را دیدم که ملافه سفید روی بدن آن ماری را چنگ میزد. فقط به این فکر می کردم حالا که دیگر او زنده نیست، چطور نفس بعدی ام را بکشم، چطور لحظه بعدی زندگی را بگذرانم. اما زیر سطح واکنش های مغزم در عمق زوایای مسئله و خاطره و انگیزه احساس گناه در حال نفوذ بود. هر روزی که گذشت، وزنش را احساس کردم خیلی سخت و سنگین با آن دست و پنجه نرم کردم، سعی کردم درکش کنم. 
خود منطقی ام میدانست که من مسئول مرگ خواهرم نبودم، اما خود غیر منطقی ام چندان مطمئن نبود. وقتی ماه ها و بعد سال ها گذشت، احساس گناه همچنان پابرجا بود، من به سریع ترین و سخت ترین شکلی که توانستم نسبت به زندگی عکس العمل نشان دادم، با این حساب که با دو برابر زندگی کردن میتوانم زندگی آن ماری را جبران کنم، یک زندگی پر از تجربه هایی که او هرگز نمی توانست داشته باشد.
در کتاب شانسی نوشته مارتین کاریک، جیمز واتسون بلسور هم مردی است که بار احساس گناه دو مرگ بر دوشش سنگینی میکند. مرگ همسرش و مرگ یک کودک بلسور با افسوس و پشیمانی اش دست و پنجه نرم میکند. با منطق و خشم با غم و با تسلیم شدن با آن مبارزه می کند، چون هنگامی که احساس گناه روی شانه کسی بنشیند، به راحتی قابل چشم پوشی نیست.
مرگ همسرش در اثر بیماری قطعاً تقصیر او نبود و مرگ کودک هم یک تصادف بود با وجود این او اعتقاد دارد که می توانست بیماری همسرش را تسکین دهد، یا مانع آن تصادف شود. بلسور رنج میکشد، بدون نتیجه گیری سهل و آسانی مبنی بر بیگناهی یا گناهکاری بلسور تلاش میکند توضیحی برای آن دو مرگ پیدا کند، تا دلیلی برای پیش نیامدنشان بیابد یا دلیلی برای اجتناب از آنها، او در کتاب ها به دنبال پاسخ می گردد. در ابتدای کتاب شانسی این سؤال را میپرسد: اگر دغدغه داستان درک کردن نیست، پس چیست؟ آیا هدف آن صرفاً وقت گذرانی است؟