قصه های خوب برای بچه های خوب(4) مثنوی مولوی

درباره کتاب مثنوی مولوی:

مثنوی مولوی یکی از مهم ترین آثار ادبی زبان فارسی است که در دنیا نظیر ندارد، از بس داستان ها، پندها، حکمت ها، معرفت ها و حرف های خوب در آن هست به قرآن زبان فارسی معروف است. جلال الدین محمد مولوی، صاحب کتاب مثنوی یکی از بزرگ ترین شاعران ایران است که، مانند حکیم سنایی و شیخ عطار کلمه شاعر برای شناساندن مقام او کوچک است و او را در شمار حکیمان، عارفان و دانشمندان باید شناخت.
کار مولوی در کتاب مثنوی داستان سرایی نیست، بلکه همه حکایت ها را آورده است تا، افکار حکیمانه خود را روشن تر شرح بدهد. با وجود این، مثنوی دارای دویست حکایت و تمثیل است که، چون به زبان شعر عرفانی است و خیلی ساده نیست در سال های بعد باید آن را بخوانید. از میان همه حکایت های مثنوی، بیست و چهار قصه انتخاب شده که، با تغییرات و به زبان ساده تر نوشته شده است.

کتاب قصه های خوب برای بچه های خوب مثنوی مولوی به چه کسانی پیشنهاد می شود؟

این کتاب، که در دسته کتاب های کودک و نوجوان قرار می گیرد، مناسب کودکان و نوجوانانی است که علاقمند به کتاب های قصه هستند و والدینی که می خواهند در کنار قصه گویی و قصه خوانی برای فرزندان خود، حکایت هایی که از زمان قدیم نقل شده و آموزشی هستند را به فرزندان خود آموزش دهند.

بخشی از متن قصه های خوب برای بچه های خوب مثنوی مولوی:

روزی بود و روزگاری. یک درویش بود و یک خر داشت که، بر آن سوار می شد و از این آبادی به آن آبادی سفر می کرد. روزها مشغول گردش بود و شب ها هم اگر به خانقاه می رسید در آنجا با درویش ها به سر می برد، اگر هم نمی شد در مسجدی یا خرابه ای می خوابید و با خود می گفت؛ درویش هر کجا که شب آید سرای اوست. 
چون درویش هیچ کس را نداشت و دستش هم از مال دنیا کوتاه و هیچ کاری هم بلد نبود، کارش این شده بود که در آبادی ها، شعرهای اخلاقی و مدح پیغمبر و امام را می خواند و می رفت و با چیزهایی که مردم به او می دادند زندگی می کرد و در هالم خودش خوش بود و خدا را شکر می کرد.
درویش علاوه بر لباس ساده تنش از مال دنیا یک خر داشت که، می توانست با آن در دنیای خدا گردش کند و از بدی ها و خوبی ها عبرت بگیرد و دیگر د فکر خورد و خوراک هم نباشد. او می گفت؛ دهن باز، بی روزی نمی ماند و قوت بخور و نمیر از هر جا که باشد و تا هر وقت که نصیب و قسمت باشد می رسد، فقط یک دل وارسته و بی خیال می خواهد که غصه دارم و ندارم را نخورد و...