بخش دی

خلاصه ای از داستان کتاب بخش دی:

ایمی برنر، دانشجوی سال سوم پزشکی، قرار است شب را در بخش روان پزشکی بیمارستان سپریس کند، بخشی که ورود و خروج به آن ممنوع است.
ایمی از شیفت شبانه اش در بخش دی که بخش بیماریه ای روانی بیمارستان است وحشت دارد. به دلایلی اصلا دلش نمیخواهد در آن بخش شیفت شبانه داشته باشد، دلایلی که هیچ کس نباید بفهمد. با گذشت ساعت ها ایمی بیشتر متقاعد میشود که اتفاق وحشتناکی میان آن دیوارهای شدیداً امنیتی در حال وقوع است. وقتی بیمارها و کارکنان بخش، یکی یکی بدون هیچ ردی ناپدید میشوند، مشخص میشود که جان تمام افراد حاضر در آن بخش در خطر است.
بدترین کابوس ایمی گذراندن یک شب در بخش دی است. و حالا ممکن است هیچ وقت نتواند از آن بخش فرار کند...

کتاب بخش دی  به چه کسانی پیشنهاد می شود؟

این کتاب، که در دسته کتاب های داستان و رمان خارجی قرار می گیرد، مناسب کسانی است که طرفدار رمان های روانشناسی و داستان های معمایی هستند.

بخشی از متن بخش دی:

ایمی برنر عزیز، شیفت شبانه بخش روان پزشکی با درهای بسته بیمارستان ما، یعنی بخش دی به شما واگذار شده است، به منظور آماده شدن برای شیفتتان لطفاً دستورالعمل های زیر را رعایت کنید:
 یک کد عددی به شما داده می شود که، برای ترک کردن بخش دی می توانید از آن استفاده کنید، به جز موارد اضطراری اجازه ندارید در طول شیفتتان بخش را ترک کنید. اطلاعات شخصی تان را برای بیماران فاش نکنید، این اطلاعات شامل جزئیاتی درباره زندگی شخصی شما یا نشانی محل زندگی شما میشود.
 این موارد در بخش دی ممنوع اند، الکل مایعات اشتعال زا، پونز، خودکار، سوزن منگنه، گیره کاغذ، سنجاق قفلی، سوهان ناخن، موچین، ناخن گیر و محصولات حاوی تنباکو، سیگار الکترونیکی، کیسه پلاستیکی، تیغ، سلاح یا هر وسیله ای که، بتوان مثل سلاح از آن استفاده کرد. انتظار نداشته باشید که اجازه داشته باشید هنگام شیفتتان بخوابید.
پزشک اتند شیفت امشب دکتر بک است. لطفاً هنگام رسیدن به بخش دی، حضورتان را به پزشک اتند گزارش دهید.
خانم پریچت نمیتواند بخوابد. آمده یا دست کم آخرین باری که، به بخش سرپایی بیمارستان روان پزشکی آمده بود، که من دو هفته ای می شود مشغول کارورزی در آنم، نمی توانست بخوابد. من با روان پزشکی به نام دکتر سیلور کار میکنم، به او دکتر خواب میگویم البته در ذهنم چون هشتاد درصد بیمارانی را که ویزیت میکند برای مشکلات خواب به اینجا میایند. 
دوره کارورزی چرخشی روان پزشکی ای که در حال گذراندن آنم قرار بود درمان بیماران سرپایی ای را به من نشان دهد، که ترکیبی از افسردگی، اضطراب، روان پریشی و غیره می شود ولی اینجا فقط مشکلات مربوط به خواب داریم و من با این موضوع مشکلی ندارم. در آخرین ویزیت خانم پریچت، یادداشت هایی را در دفترچه فنری کوچکم نوشته بودم، که هنوز دارمشان تا همین الان نفهمیده بودم دست خطم چقدر ناخواناست. به جز سن او که شصت و چهار سال است، فقط دو جمله دیگر را می توانم بخوانم. 
چند بار زیر گربه خط کشیده ام، پس حتما چیز مهمی بوده ولی نمی توانم چیزهای دیگر را که زیر این کلمه نوشته ام بخوانم، ظاهراً چیزی درباره گربه هاست. شاید وقتی سعی داشت بخوابد، گربه اش روی صورتش نشسته بود این ماجرا یک بار برای خودم اتفاق افتاد. خانم پریچت در اتاق معاینه نشسته است، موهای خاکستری اش را که بلندی شان تا چانه اش اند، مرتب شانه زده و کیف بزرگ صورتی اش را روی پاهایش نگه داشته است.
بر خلاف اکثر اتاق های معاینه که تا به حال دیده ام، این اتاق یک تخت معاینه بلند ندارد فقط یک اتاق است، با دو صندلی چوبی، خانم پریچت روی یکی از صندلی ها نشسته است، وارد اتاق که بشوم باید روی آن یکی صندلی بنشینم...