لذت های ایرانیان

خلاصه ای از کتاب لذت های ایرانیان:

در فصل اول با بسحاق شاعر کم تر شناخته شده ایرانی آشنا می کند و از این رو به اطعمه معروف است. 
فصل دوم که به صورت مشترک به رشته تحریر درآمده است، نگاهی بر نظر مسافران خارجی اعم از اروپایی و عثمانی در مورد خوراک های ایرانی در حد فاصل سال های ۱۵۰۰ تا ۱۹۰۰ میلادی دارد و به ارائه نظرات و گزارش های آن ها می پردازد. وعده های غذایی و اطلاعاتی مبنی بر آداب غذا خوردن ایرانیان از نگاه سیاحان و مستشرقین خارجی نیز موارد دیگری است که در این فصل به آن ها پرداخته شده است.
فصل سوم با پرداختن به موضوع قهوه و قهوه خانه و چگونگی رواج فرهنگ قهوه نوشی در ایران، توضیحاتی را در مورد قهوه خانه این نهاد اجتماعی جدید و مکان مورد علاقه ایرانیان در دهه ۱۶۰۰ میلادی ارائه می دهد.
از آنجا که مردم در قهوه خانه بیش از آن که قهوه بنوشند، به فعالیت ها و تفریحات دیگر مشغول بودند، نقش اجتماعی قهوه خانه و همچنین داستان جذاب چگونگی تبدیل قهوه خانه به چایخانه بدون تغییر نام نیز مورد بحث قرار گرفته است. 
در نهایت این فصل، تعطیلی غم انگیز قهوه خانه های سنتی را با سرگرمی های معمول خود و اجتماعات مرتبط با آن به دنبال تغییر و مدرن سازی جامعه توصیف می کند.
فصل چهارم ترجمه مقاله یا بهتر است بگوییم خاطره ای به زبان فارسی از ماشاالله رزمی است. که نویسنده در آن به تفصیل نقش اجتماعی، اقتصادی و سیاسی قهوه خانه های تبریز تا سال ۱۹۷۱ میلادی پرداخته است.
فصل پنجم با نگاه به دو فصل قبل تر، تاریخچه و روند تبدیل ایران از کشوری قهوه نوش به کشوری چای نوش را مورد بحث قرار می دهد؛ نوشیدنی که کماکان در قهوه خانه ها نیز عرضه می شد.
این مطالعه که سال ۲۰۰۲ میلادی در نشریه Studia Iranianica منتشر شد، به منظورگنجاندن مبحث کشت چای و نحوه مصرف آن در ایران صورت گرفت. با این حال، تمرکز بحث بر بعد تجاری چای اعم از سطح کمی و کیفی آن در ایران است.
فصل ششم به موضوع باده و باده نوشی در ایران می پردازد و فراز و نشیب های شراب، طی قرن ها از اوج آن در ایران شاهنشاهی تا سقوط یکباره اما قطعی آن در جامعه ای که بیشتر اسلامی شده بود و در نتیجه کم تر به شراب تمایل داشت را بررسی می کند.
با این حال، به رغم وعده مقادیر نامحدود هر نوع شراب در جهان، پس از مرگ بسیاری از مسلمانان تمایل دارند کماکان از این نوشیدنی در همین دنیا لذت ببرند. بخشی از این فصل مربوط به دوره ۶۵۰ تا ۱۲۲۰ میلادی پیشتر در سال ۲۰۱۴ در کتابی با عنوان فرهنگ باده نوشی در ایران و فراتر از آن منتشر شده است.
فصل هفتم نیز در اصل مقاله ای است که در سال ۲۰۰۲ میلادی در نشریه StudiaIranianica منتشر شد. این فصل به یکی از لذت های عمده یا بهتر است بگوییم اشتیاق ایرانیان، یعنی کشیدن تنباکو می پردازد. ورود دخانیات به ایران همچنین وسایل استعمال و آداب و رسوم مربوط به آن نیز دیگر موضوعاتی است که در این فصل از کتاب به آن پرداخته شده است. 
این مقاله همچنین به بحث در مورد کشیدن سیگار، سیگار برگ و همچنین کاربردهای پزشکی تنباکو در ایران نیز می پردازد. کتاب در فصل هشتم با تحلیلی از مصرف انواع مواد مخدر در ایران به ویژه تریاک، حشیش و مشتقات آن ها به اوج خود می رسد. این دقیق ترین مطالعه در دسترس در مورد تاریخچه مصرف مواد مخدر در ایران است. 
این فصل از کتاب به شرح انواع روانگردان های سنتی و شیوه مصرف آن ها از ابتدای تاریخ تا دوره معاصر می پردازد. همچنین گرایش ایرانیان به مواد مخدر، چگونگی تبدیل ایران به تولید کننده اصلی و صادر کننده تریاک پس از سال ۱۸۶۰ میلادی و چگونگی به دست آوردن هر دو بازار تولید و مصرف تریاک به تفصیل بررسی شده و مورد تحلیل قرار گرفته است.