بی شعوری بس است دیگر

با خواندن کتاب بیشعوری چه درسی می گیریم:

خواندن کتاب بیشعوری زمانی جالب می شود که این تیپ از افراد متوجه بشوند که چقدر بیشعوری باعث آزردگی مان از آنان شده است. در این کتاب گفته می شود که باهوش بودن یا تحصیل کردن هیچ ربطی به بیشعور نبودن ندارد. 

معرفی کتاب های بیشعوری:

کتاب دوم: بیشعوری تا همیشه 
کتاب بیشعوری تا همیشه یا چطور بیشعور ها را بشناسیم؛ چطور جلوی بیشعورها را بگیریم، دومین کتاب از کتاب بیشعوری است. محبوبیت اولین کتاب بیشعوری، باعث شد که دکتر خاویر کرمنت درباره این مساله کتابی دیگر با عنوان؛ بیشعوری تا همیشه را بنویسد. 
او در این کتاب، مبتلایانی را مورد بررسی قرار می دهد که در آنان بیماری بیشعوری شدت گرفته، و ظاهرا کار از درمان هم گذشته است. آنان انسان هایی هستند که بیشعوری را تا ابد انتخاب کرده اند.
دکتر کرمنت در این کتاب، نشان می دهد که چگونه می توان افرادی که بیشعوری تا ابد را انتخاب کرده اند، شناخت و جلوی آن ها را گرفت.
کتاب سوم: توطئه بیشعوری
کتاب توطئه بیشعوری یا آیا زمانی برای متوقف کردن بیشعوری هست؟ سومین کتاب از کتاب بیشعوری است. با شناسایی بیشعورها و طرز رفتارهایشان در طول زندگی شخصی آنان پی خواهید برد، که آماده انجام بزرگ ترین افشاسازی قرن خواهید بود: به همین دلیل است که در قرن گذشته، پیشرفت بیشعوری حرکتی مخفی و توطئه ایی بین المللی بوده است.
ما آدمیان بر این باوریم که تمامی مشکلات اجتماعی ریشه در فقر، جهل و اسثمار دارد، اما اشتباه می کردیم. تمامی این مشکلات به خاطر وجود آدم های بیشعوری است که به جاه و مقامی رسیده اند و جامعه را در وضعیتی سردرگم و شلم شوربا اداره می کنند.
کتاب سه گانه بیشعوری:
خواندن کتاب سه گانه بیشعوری راهی است برای عبور از بیشعوری و رسیدن به جهانی عاری از بیشعوری.

خلاصه کتاب بیشعوری نویسنده خاویر کرمنت:

درست مثل هر کس دیگری، من هم توی زندگی ام با بی شعورها سروکار داشته ام. ولی بیشتر وقت ها، مثل بیشتر افراد تعریفم از بی شعوری همان تعریف قدیمی بوده، من هم مثل بقیه بی شعوری را یک بیماری نمی دانستم و به نظرم بی شعوری نوعی کمبود شخصیت بود که میشد با تلاش و کوشش آن را از بین برد.
اما حالا می دانم بی شعوری چیست و ماهیتش برمی گردد به کجا. بی شعوری یک نوعی اعتیاد است و مثل اعتیاد به الکل و مواد مخدر یا یک داروی خاص تاثیر سوء و زیان باری بر روی شخص معتاد و جامعه اش دارد. 
بدی اش این است که بی شعورها اصلاً از بی شعوری شان خبر ندارند، البته در مورد خود من هم این امر صادق بود.
برای هیچ کس آسان نیست که اشتباهاتش را در نظر دیگران پررنگ کند. من هم تا مدت های مدیدی از حرف زدن درباره این موضوع و در نهایت نوشتن این کتاب دوری می کردم، چون دوست نداشتم همه بفهمند که من آدم بی شعوری بوده ام. 
آخر سر وجدان، دوست ها و بیمارانم توانستن متقاعدم کنند که همه می دانند من قبلا بی شعور بوده ام و نوشتن یا ننوشتن در موردش از این نظر فرقی نمی کند و شاید بتوانم با
نوشتن درباره آن چیزی که بر من گذشته، به بی شعورهای دیگر در درمان شان کمک کنم.
 به خاطر همین، تصمیم گرفتم داستان تاسف بار اعتیادم به بی شعوری و رها شدن از آن وضعیت را برای همه بنویسم. اکنون که به گذشته نگاه می کنم، خودم را میبینم که چطور مدت ها با بی شعوری زندگی کردم، به عنوان یک بی شعور درمان شده، رنج و مشقت درمان شدن را می کشم و می دانم که هیچ آدم عاقلی دوست ندارد تجربه اش کند، ولی وقتی آدم گرفتار بی شعوری شده باشد، چاره دیگری ندارد. 
دیر یا زود زندگی در مقابل آدم قد علم می کند و می گوید تو بی شعوری، آن وقت آدم در برابر این واقعیت موضع می گیرد، داد و هوار راه می اندازه، سعی می کند نفی اش کند، اما هیچ چیزی با این کارها تغییر نمی کند. شما با هم طرف می شوید و یکی باید حساب آن یکی را برسد.
از این رو با صداقت کامل می گویم که بیست سال تمام یک بی شعور تمام عیار بودم. از این بابت البته متاسفم. دوستان و خانواده ام از بی شعوری من خیلی آزار دیدند و خیلی وقت ها به خاطر همین از من گریزان بودند.
حتی مریض هایم هم از بی شعوری و غرور لعنتی من خیلی می رنجیدند. اگر زودتر فهمیده بودم که بی شعورم و در سن پایین تری برای درمانش کاری می کردم، خُب خیلی از این عوارض قابل پیشگیری بودند.
به نظر من هیچ وقت برای تشخیص بی شعوری خیلی زود یا خیلی دیر نیست. هیچ وقت هم برای عوض کردن عادت هایی که اطرافیان مان را می رنجاند و به روابط کاری مان آسیب می زند و باعث ایجاد تنش بین ما و بقیه می شود خیلی زود یا خیلی دیر نیست.